تفنگ دسته نقـــره ات رو برادر               هزارون سال پیش از این فروختی

نشستی ورد بارون ساز خوندی             نگاهت رو به دست ابرا دوختـی

از ابرا جای بارون سنگ بـارید                  و لیلی سنگســـار غیرتت شد

و سقف خونت ازغم چکّه می کرد          رجز خوندن تو مسجد عادتت شد

به موی خواهرت آتش کشیدند              به گَلّــَت گرگ زد درخواب بـودی

و خورشید از عزا شب را به تن کرد         هنوز انـدر خـم مهتـــاب بـــودی

بهار اینبــــار آمــــد تا بمـانـــــد                تگرگِ مرگ بر نوشاخــه ها زد

عروس خون بس پیر زمستون                بهار عمــرشو در خونبـــها  زد

به خون در حجله غلتید و ندیدی             به غم با گریه خندیـد و ندیدی

طناب دار شد گیس بلنــدش                 به دورش تنگ پیچید و ندیـدی

قبای ترمه درمونش نمی شد                 و لاله کاسه گردونش نمی شد

مصیبت نامهء شام غریبـــون                 دوای جسم بی جونش نمی شد

"میگن اسبت رفیق روز جنگِ                 مو می گویم از او بهتر تفنگِ"

تفنگت که نباشه یک بیابون                  بـرات انــــدازهء زنــــــدون تنگِ

"سوار بی تفنگ قربی نداره                  سوار وقتی تفنگ داره سواره"

برادر اسبتو زین کن که این دشت            از این غــم تا قیــامت داغـدارـ

چراغِ سنگ خوردت دادِ بی داد                شقایق های مردت دادِ بی داد

از این ویران که روزی خانه ام بود             از اين بيداد كن فریــاد ، فریــاد.     

کار از آخر غروب گذشت             کارد بر استخوان روز رسید

بام پر شد ز شوم نامۀ بوم              داغ بست از تب ، آفتابِ امید

                                       ♠

شهر پر بود از صدایی دور            به بلنــدای سبـــز گلدستـه

باز تکرار موج بی هدفی               آسمان گنبـدیست سر بسته

                                       ♣

چکمه های سیاه ناشنوا                 لب جویی که بوی خون می داد

ظهر خرداد ماه تیرآلود                 خبری شوم از جنون می داد

                                       ♦

دست برگشته بودُ رو شده بود       نقش سربازهای سَرخورده

آخر بازی جوانی ما ...                  بی بیٍ قلبــهای دل مـرده

                                       ♥

خنده ای شوم زد که دستت را         با همه دستپاچگی خواندم

گفت این بار نوبت نَرَس است        حاکم دست بعد هم ماندم.

اين روزها مكرر از قتل عام تو مي شنوم گلبرگ

             -و تو همان بودي كه در حوض نقاشي خانه

                                مذبوحانه مرگ را پس مي زدي

                        و تنها راه اتصال تو به روشني

                                همان باريكهء خون آلودي بود كه بوي ترس مي داد .-

  چرا در نامطبوع ترين زمان ممكن زميني شدي

       آنجا كه تو را در امكان حدوث ، فلسفه مي بافتم

بگذار تصور كنند تصويرت در آينه ذهن زني خوشنام شكل گرفت

مي داني آن مرد كه تو را از آب گرفت هرگز به آب نداده بودت

                                   مبادا كه ترك بردارد چيني نازك ...

   حتي از آبروي نيل خواهم گذشت

         چه برسد به آبروي خدايي كه نمي دانست جعبهء مداد رنگي چند رنگ دارد

    و تو بوي شير را

                       در لابلاي خطوط شكستهء آغوشم

                                                                   به خاطر خواهي سپرد.

 

 

 

         

         

پايان تلخ رابطه را گوش واره هست                      تا با فرونشاندن اشكي هدر شود

يا بغض مانده در قفسي تنگ بشكند                    هر شب دوباره شانهء ديوار،تر شود

پنهان من،تو را به نوشتن چه حاجتست                آنجا كه من تمام تو را خوب  از برم

چيزي از آفتاب رخت كم نمي شود                       در دل بمان كه حرمت خورشيد مي خرم

تو دستمايهء قلمم نيستي كه باز                         با هر چه ناخدا و خدايي بناممت

يا اشتراك تلخ خبروار باشي و                              هر روز صبح ،وقت دويدن ،بخوانمت

در من اميد بودن تو شعر تازه اي                          با وزن گنگ و الكن ترديد و باور است

در ازدحام كوچهء بن بست ،خامشي                    از واژهء مكدر تكرار ، بهتر است.

بازیچه ای که حلقه بازی به دست توست                وقتی به دور خانـــــه تو چرخ می زنم

برگردنم به ملعبـــه بندی ست از غمـــت                 کز شوق چون شکر قدح تلخ می زنم

تشخیص خیر و شر چو تو در کار می کنی              باریست کز کشیدن آن پای می کشم

دستی که کاسه می شکند آشنا تر است             رخت از هوای خانه به آن جای می کشم.

بعضیا بـیــرون گود خاطرات                     برگــه ها رو زیر و بالا می کنن

نامه های خط خطی رو می شمرن         بعضی از حرفا رو حاشا می کنن

برف و بارونِ که می باره هنوز                 سر درختی ها رو سرما تک زده

گم شده تقویــم تاریــخ بهار                   این زمستون هم به مـا پاتک زده

ما همینجا زیر رگباری عجیب                 جنس بارون نه که از جنس فریب

بسته دست و پا دخیل شاخه ای            ما کجـا و اون امـامـای غـریب !

دست ما کوتاه وخرما دستِ دوست        هستیِ ما جمله اندر هستِ اوست

کِی نظر بر ما بیاندازد به لطف؟              هر چه او فرمان بفرماید نکوست

دست همسایه دراز از پنجــره               قفل و زنجیرِ گلـوی زنجــره

غارت دین و دل دیوانـــه را                    بسته دست شـرم راه حنجــره

دوست فرمان داده این تقدیر ماست       برف و سرما هم دگر تقصیر ماست

چشم بد دور از همیشه بهتریم             این تساهل نامه ها تقریر ماست

بس خدا و ناخدا بر ما گذشت               پادشاه و صد گدا بر ما گذشت

پای ما لنگست و منزل پشتِ در             در بـــروی پاشنـه امـا نگشت

هر چه می کشتیم آفت بار بود               آفـت افکـــار ما تکـــرار بود

مثل باران در کویری بی ثمـر                 عشق هم این روزها بیمـار بود

بی ثمر برفا رو پارو می کنیم                خونهء دلها رو جارو می کنیـم

دست ما خالی شده از آس شعر           آخرین برگا رو هم رو می کنیم

دست خالی از همه عالم سریم            گوش شیطون کر خدا را سروریم

با یه مُش دوز و کلک، توپ و تشر           آبـروی رفتـه را هم می خریم

آخ... اگر باران ببارد ، عاقبت                  جنبل و جادو به اَبـرا هم رسید

مسجد و میخانه را هم سیل بُرد            اخم آقا اندکی در هــم کشیـد

دست ما از دامنش کوتاه شد               چاله های غم شبانه چــاه شد

آسمان را غرق نور مـاه دید                  مست شد، دیوانه شد، گمراه شد

عاقبت این قصه پایانی نداشت             موش و گربه بوی زاکانی نداشت

جعبهء جادو لبالب رنگ بود                   شیث مجنون بود و جانانی نداشت

قصه از این دست بسیار است هم         سر بسر تاریـخ تکـرار است هم

فکر درمان نیست جان عاشقم              زانکه گویی دردم از یارست هم.

گره در گره نقش خوابم تويي

                                        پياله پياله شرابم تويي

چنان ريسماني كه بر قامتم

                                      بپيچد ، سراپا عذابم تويي

به آبادي ناكجا مي روم

                                     شبي كه دليل خرابم تويي

ميان دل و يك نظر باختن

                                  نفس هاي پر اضطرابم تويي.

گريز از تو مرا در غبــــار من گـــم كرد             و سايهء قدمت در حصار شب پيچيد

مرا كه با تو به بيراهه اي شريك شدم           كه راه خانهء خورشيد را ز من دزديد

مرا تو بي سببي بيت بيت شعر شدي          و وزن بودن تو ترس شانه هايـم بود

تحملي كه مرا از ميــــان راه بـــــريد              بهانه اي كه تو را در شبي سياه ربود

دليــــل آمدنت مثل روز روشن بـــود               و من به معجزه اي تازه فكر مي كردم

عصا شكسته و دريا به خشم آمده است         و دستهاي تو را در سراب گم كردم.

خراب مي كندم عاقبت به چشمي شوخ

                                                    موذني كه به وقت نماز مي زده است

به شاخه هاي وجودم چه گرم مي پيچد

                                                   كه طعنه بر نفس سرد باد دي زده است

پيـــــاله پشت پيــــــاله صواب مي بارد

                                                  از آن اقامه كه با چنگ و عود و ني زده است

كجا قضا كنم عمري كه بي تو سر شده را

                                                 سحر به كوچهء در خواب مانده كي زده است!

مي دانم اين كشاكش زنجير زلف دوست            ما را به كنج عافيتي ره نمي برد

وان يوسفي كه پاش به چاه دلم رسيد              حتي مرا به نيم نگاهي نمي خرد

دستي شبي ز خويش برونم نمي كشد             غم پرده هاي باور ما را نمي درد

مقصود شرح مسئلهء باد و برگ نيست                بگذار باد از سر اين باغ بگــــذرد

                                                   ............

بگذار باد دست به زنجيـــر در كشد                 يا چادر سياهي شب را به سر كشد

فرقي به حال خانهء خالي نمي كند                  بگذار قاصدك به خيالش خبر كشد!