ما را به قربانگاه اسماعيل بردند

با چوبدستي خشك و از كار اوفتاده

                                            يك قوم را يكباره اندر نيل بردند.

                                                 لبخند را خاكستري مي كرد چشمش

با هر بهانه در خيالم سبز مي شد

                                                تا يك نگاه سرسري مي كرد چشمش.

                                    ********

۳- دزدانه در من موج می زد چشمهایش

                                             می ماند داغ شرم بر گلگونه ، جايش

رد مي شد از ترديد و ناگه بازمي گشت

                                            گم كرده بود انگار جايي دست و پايش.

                                   ********

۲- مستست و پا مي كوبد از اين دست حاشا

                                              انكار مستي را كمر بستست حاشا

اين شوخ بين كز گوشهء چشمي شبانه

                                             پيموده راه ساليان سر مست حاشا.

با تو ای دوست می توان رد شد         از همه لحظه های ویــرانی

از شبی که بجــــای اسماعیل           از دل ما گرفـــت قربــــــانی

لحظــــه ای که بهار پـرپـر شد            زیر سم ضربه ای زمستانی

آن زمان بــــاد از نفــس افتــاد            برگ را خواب کـرد زنــــدانی

رقص بر شعله ها حرام شد و           رسم شد بوسه های پنهانی

باز بر خاک تشنـه می پیچــد             چشمهء چشمهای بارانــی

با تو ای دوست می توان سرداد          بـــــاز آواز دل پریشــــــانی

می توان در پنــــاه سایهء تـو               زیر بــاران گرفت مهمــانی.

-----

چشم . به حق داش محسن اینم حذف قیچی سانسور........

نازک به ناز باز مرا رنــــــگ می زنی     

                                            با چشم بسته قافیـــــه ای تنگ می زنی

این شور چیست کز نفس ساز سرکشت     

                                            ناکوک نغمه های خوش آهنــگ می زنی

بر دارِ تنگِ قالی و نقـــش شکــــارگاه    

                                            خوش تار و پود جان مرا چنـــگ می زنی

بیت الحرامِ دل به خیالِ تو مَحرَم است     

                                            بُت خانــــهء غــرور مرا سنـــگ می زنی .     

مردگان این سال اما عشق را در کتابهای خاک خورده می جستند

   در پستوی گنجخانهء صدای مردی بلند

            که می رفت تا در اعماق امواج تیرآلود و سهمگین مدفون شود

 و موسیقی در خاطره شان نتی بود کمرنگ

         که از هر دجّال فعلی سامری جدیدی می ساخت

  و حوض نقاشی

       پر شده بود از خون گنجشکها

       از ماهی های سیاه کوچک

            که گاهی هوس اقیانوس نقاشی کنند و ببینند که

                            آسمان هر کجا آری همین رنگ است....

آری .. مردگان این سال بی بهره ترین زندگان بودند

 چرا که وعده گاهشان بهشتی بود نا بارور

                    که یک فصل بیشتر نداشت

و حور بچگان نیم عریان هیچ گاه در آن به بلوغ نمی رسیدند

 و بلوغ شکل کاملی بود از مرگ

          هزار رنگ چون قالی

                   تنگ چون دار...

چشم خواب آلوده را بوي علف             در هواي درد تو بيـــــــدار كرد

مهرگان ما بهاي خون توست               زين تطاول ها خزان بسيار كرد

يا از آن جوش و خروش تاكِ تر               كز جفا انــــدر خم خمــار كرد

دست من كي مي رسد بر پاي دوست    تا به زنجيرم خيــال يــار كرد

بوي نان تـازه را دستي حقيـر               شعله ها بر جان گندمزار كرد

بار سنگين غمت دستاس شد             قصد جان شانـه هاي زار كرد

خون تو در برگهـايم سبـــز بـود              سوگ تو پـاييز را تكـرار كــرد.

تا كي به حراج دل و دينم آيي                      بازاري كوچه گرد ميدان توام

پيش از هوس جامه زهد رمضان                  رسوايي جام نيم شعبان توام

در من خرد شك و يقين در جدلند                خود شكي و حيرانيٍ ايمان توام.

مردی کنـار پنجره ام جــان داد                 در کوچـه بــاد پنجره ها را بست

شعر تری در آتش غیرت سوخت             خاکستری به آینه ها بنشست

آوار شد چنـان که زمـان بر من                  بر بـــاغ تــازه برف زمستــانی

دزدید مرگ از لب برگی سبــز                   نابــاورانــه بوســه پنهــانــی

خشکید باغ خـانه و من تنــها                  در قاب خیس پنجره می دیدم

گلبــرگهای خاطره را تک تک                    از آخرین ستاره شب چیـــدم

خاموش شد درخشش امیدی               کز جای جای کوچه به شب پیوست

حتی خدا به هیبت خورشیدی                تاریک شد و پنجره اش را بست.

خود از خوابهایم برآمده بود

آن که تعبیر خشکسالی زد برخواب خدای کشتزارهای بارور

باید می دانستم که خون جز لاله بار نمی دهد

                                     و اشک جز بر کویر نمی بارد

ماه در چاه زنده به گور شد وقتی برادرانش

                          سکوت شب  را به بانگ گلوله شکستند              به جای اذان

    و سرپوشی سیاه از شرم

               بر گلبرگهای تازه عشقی پوشاندند

                                 که تاریخ سرزمینم بود.

 من ماندم و یک گور بی نام و نشان

 تاریخ ماند و هزار تیشه

و نه حتی فرهاد تراش ، بر بلندای بیستون افسانه.

دیگر دست کسی به ماه نمی رسد

        و هر سال ظهر عاشورا دوازده ستاره

                          حول یک چاه به سجده می افتند.

سهراب کُشی صفحهء تاریـــخ سیاهی                    از دفتر سـی پارهء عمـر پدران است

میراث من و توست که پیچیده چنان بند                   بر پای زبان بستهء مردان جوان است

داغی ست که بر تارک پیشانی این خاک                 بر قلّهء خاموش دماونــد نشان است

پامــال غــــرور و طمـــع مــار بــــدوشـان                  نه نوش نه دارو نه زمان مرهم آن است

خون میچکد از دشنهء شب بر تن خورشید            هر روز در این دشت سیاووش کُشان است

"خاک پدران است که دست دگران است"               تا بود چنین بوده و تا هست چنان است.

                                                                        تقديم به مادر داغدار سهراب اعرابي