گنجشکک اشی مشی

X

گنجشکک اشی مشی

گنجشکک اشی مشی

ای توبه ام شکسته - از تو کجا گریزم .....



+ نوشته شده در سه شنبه سی ام آبان 1385ساعت 7:2 توسط میم \|


هر چند ز كار خود خبر دار نيم بيهوده تماشاگر گلزار نيم در حاشيهءكتاب چون نقطهء شك بيكار نيم اگر چه در كار نيم. خيلي زمان لازم بود تا معني امتحان رو بفهمم و عدم حضورت رو حس كنم اما زمان باقي مونده ميتونه همه چيز رو از نو بسازه و دوستايي كه هنوز از يه تبريك خشك و خالي كلي خوشحال ميشن . خدا رو شكر.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 6:56 توسط میم \|


و اما گنجشگک اشی مشی ... (پاییز ۸۱ - برای اولین بار) روی بوم ما که بارون زد و رفت اشکای ابرای گریون زد و رفت وقتی شلاق دل سنگ خزون به تن پنجره هامون زد و رفت پشت شیشه به جای بارون و برف پرای گنجیشگک اشی مشی چیکه چیکه می بارید . پرای پارهء ،پارهء تنم- مث سرمای زمستون می بارید. حوض نقاشی پر از ماهی قرمز شده بود از روی دستای قصاب باشی ماهی به قرمزیه خون می بارید. از تو چشمای سیاه شب من غم ویلون و پریشون می بارید روی آبادی ویرون می بارید . آخه آوازه خون تنهاییای دل من مگه من بهت نگفتم که نخون توی تنهایی و تاریکی بمون مگه من بهت نگفتم که برو میچایی ،یخ میزنی ،خیس میشی پراتو نده به دست بارون مگه من بهش نگفتم اما . . . چشای بسته جوابی واسه گفتن ندارن. پرای پارهء مرغ - کلمه کم میارن. ----------------------------------------------------------------------------------- (پاییز ۸۱ - خونهء کلاغ ) بارون اومد جَر جَر اما کسی تَر نشد. بغض نگاه ابرا ترکید و باور نشد. کلاغه به خونش رسید و قصهء ما سر نشد. مست سیاهی پراش از روز با خبر نشد. تو آسمون هفتم رد پاهاشو جا گذاشت نگاه آسمون دیگه غرق کبوتر نشد. خدا سرش داد کشید اما گوشاش کر نشد. شب ، مث برف سنگین بارید و سبکتر نشد. پراشو رو خورشید کشید شبا رو نقاشی کرد خونه شو تو شبا ساخت شب ، دیواراشو کاشی کرد. بارون اومد جر جر کسی غیر ما تر نشد کلاغه به خونش رسید و قصهء ما . . . ------------------------------------------------------------------------------------- (تابستان ۸۲ ) گنجیشگک اشی مشی روی بوم نقاشی به جز قلم موی سیا- چیزی به یادگار نذاشتم واسه تو. آخه توی خونمون اون شب که بارون می بارید یه سقف موندگار نداشتم واسه تو . --------------------------------------------------------------------------------------------- (پاییز ۸۵ - آخرین بار - بعد از برای خودش یک عمر ) گرگم به هوا ، هوا زمینه این بازی برگ آخرینه از کوچه صدای پای وحشت تو خواب گلی که نازنینه می پیچه مث باد تو دالون می کوبه مث بارون به شیشه زود قایم بشین تو هفتا پستو آروم بمونین مثل همیشه. ساز تو صدای پای مرگه شعر تو یه رد سرخ خونه تو دفتر نقاشی شبها یک مداد رنگی ام جنونه. رو بوم خیالی دل من حوض نقاشی غرق گناهه تو سایهء یک مترسک پیر خونهء کلاغای سیاهه از عادت لالایی بارون ماهی گلیا رو خواب برده رنگین کمونا رو شب پوشونده ماه افتاده توی آب و مرده. ----------------------------------------------------------------------------------
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم آبان 1385ساعت 18:58 توسط میم \|


در خور امتحان من ساغر دیگری بزن تا به شراب بهتری پر کنم این پیاله را کو به کجا رسیده ای زین همه شوخ چشمیت مرد قلندری نبود اینهمه آه و ناله را اینهمه رنگ میزنی ، باز به سنگ میزنی جام شکستهء من و باده چند ساله را چند به جوش خواهیم کهنه شراب خانگی پر کن از این خیال خوش کاسه به دست لاله را خوش به کجا روان شدی ساقی دیگران شدی لیلی بی نشان شدی اینهمه مست واله را مجنون از تو می کده ، می زده شهر از دمت چند به بند آرزو میکشی این سلاله را
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم آبان 1385ساعت 23:51 توسط میم \|


بنام ... سلام ، برای اینکه خیر بنویسم که اگه قراره رسالتی داشته باشم حتما خیر خواهد بود . اگه قراره رسالتی نداشته باشم پس دیگه به چه درد میخورم؟ خودم ، قلمم ، ....!!! به قول حسین پناهی شعری که خیر نباشه معرِ. خیر پیش.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم آبان 1385ساعت 23:39 توسط میم \|