حتی آتش

           -به تعبیر آشفتگی-

           زبانه کشیدن را اینسان تجربه نکرده بود.

مصلوب نیاز دستهای باد

      دستهایم به چهار میخ خداگونگی و شیطان صفتی بسته

              پیشانی به گلهای خار آلوده خسته

                                 و درد پیوسته می کاست

                 جان مسیحی را که دیگر مسیحا دم نبود.

   در هیبت مسئولیت شاخه ای که خشکید

                               درختی که خاکسترشد  

                 زبانه ای که سر بر نیاورد به تجربهء پریشانی گیسوانش

      و صدای باد که هنوز

                        از پشت پنجرهء سالیان دور

                                   در خاطرهء دختران نابالغ زمزمه می کرد ...

     زنهار اگر پشت صلیب مست خم نمی شد

                                                            زنهار.

       به ادعای خدایی به حریمی ریشه دواندم

                              که هزار پرندهء مهاجر داشت

                                               برای شاخه های اندکم.

---------------------------------------------------------------------------------------------

این سزای خدای بی خردیست                        که به دست من حقیر سپرد

آشیان پرنده هایی را                                     که به درگاه امن خویش نبرد 

                                    

زمزمه ای برای من زمزمه ای برای تو

                                          دستهء داس و خرمن و هق هق و عادت درو

دست قضا که عاقبت دست به دست میشود

                                                 پنجهء پیر باغبان زخمهء  تار باغ نو

                لاله شکستنی ترین گل به مقام عشق شد

                خواب و خیال کودکی میوهء خام عشق شد

باد هنوز می زند ترکهء عاشقانه را

                                             برگ بهانه میکند زمزمهء شبانه را

خاطره های خستگی در حرم خیال تو

                                           ساز شکستهء من و سادگی ترانه را

                  بوسهء باد سرد تو بر تن برگ زرد من

               سرخی جاودانه زد لاله به جام عشق شد.

تو کافر دل نمی بندی نقاب زلف و می ترسم

                                                  که محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو

رقیبان غافل و مارا از آن چشم و جبین هر دم

                                                  هزاران گونه پیغامست و حاجب در میان ابرو

اگه ميخواين شب عيد خونه تون پر باشه از رنگ و بو پاييز "پيش از باريدن اولين برف" فصل كاشتن بنفشه است.بنفشه از برف جون ميگيره .تو از چي ؟

.....صدای زنجیر تو گوشم میخونه    تو داری از قافله دور میمونی ......

۱۲ سال دارم و ۱۲۰۰۰ بار به توان ۱۰۰ - بيش از حد تحمل قلب و روح كوچكم - عاشق هستم. گيجم. خوابم. خنگم. دست و پا چلفتي و مغشوش و مبهوتم. خودم نيستم (چه بهتر) خود هميشگي ام. الكي مي خندم و بدون دليل بهانه گير و بي حوصله و غمگينم. زشت و دراز و لق لقي شده ام. صورت جوش زده و موهايم بدتر از علف هاي خودرو هرزه از اطراف سرم بيرون زده و هر كار مي كنم شكل نمي گيرد. صدايم هم عوض شده - زنگ دار و جندش انگيز. با اين همه با وجود لاغري و بي اشتهايي و بي خوابي با وجود ترس و لرزهاي مجهول و غصه هاي ناشناخته با وجود پاهايم كه بطور ترسناكي يكمرتبه رشد كرده اند (انگشتان دراز) و بوي تند عرق تن و ماهي مرده مي دهند (بوي بلوغ) و با وجود بي نهايت اغتشاش حسي و فكري و بي نهايت دلهره هاي مبهم و بي نهايت كوفت و زهر مار ديگر خوشبخت خوشبختم. ۲ تصميم بزرگ گرفته ام: مي خواهم نويسنده شوم. شايد هم شاعر. ديگر آنكه قسم خورده ام به ((ميم)) عشق بزرگ و ابديم به او وفادار بمانم دست كم تا زماني كه زنده هستم .....

كاش دوباره ۱۲ سالم بود و باغ دماوند را با همه آدمهاش - آدمهاي مرده اش - از نو كشف مي كردم. كاش فقط يكبار ديگر كنار ميم مي نشستم و بوي خاص و سرگيجه آورش دوباره به دماغم مي خورد.

بچه هاي فاميل از من فاصله گرفته اند و پشت سرم صفحه مي گذارند. به درك. من عاشق ميم هستم و اين ميم كه تلفظ كامل اسمش تنم را داغ مي كند ۸ سال از من بزرگتر است. براي خودش كسي است. قاتي بزرگترها نشست و برخاست مي كند و مادر چاق و احمقش مدام حرف عروسي او را با مردهاي تحصيل كرده- دكترها و مهندس ها - مردهاي سرشناس و پولدار مي زند و من مي دانم مطمئنم قسم مي خورم كه ميم زن هيچكدامشان نمي شود محال است و مي دانم كه هيچ مرد عاقل باشعوري او را به زني نخواهد گرفت چون لاغر و سياه سوخته و بداخلاق و از خودراضي و ديوانه است. چون مثل من فكر  مي كند و مثل من شاعر و هنرمند و خيالاتي است. چون شكل پسرهاست. پسر بچه هاي تخس و شرور. موهاي كوتاه فرفري دارد گردن باريك سينه صاف پاهاي استخواني چشم هاي سياه و درشت پررو دهان گشاد و دندان هاي سفيد دست هاي كوچك و انگشتان بچه گانه (عاشقش هستم). اين دخترخانم يا پسربچه شرور دست و صورتش را هم بزور مي شويد چه برسد به آرايش و قر و فر. شلوار بلند پا مي كند و كفش هاي كتاني سفيد مي پوشد و من از تماشايش سير نمي شوم. چشم هايم تنها او را مي بيند و خواب هايم پر از دقيقه هاي خيالي با اوست.....

                                                                                                                   ((ميم))