به پای خاطره ء گنگ خسته ام پیچید

و من به حکم تو درگیر باوری بودم

                                         که دست فلسفه را تار بست و عشق تنید

به رخت و چوب شبانی چنان فریفتیَم

                                         که گرگ زاده طمع در عصای چوپان کرد

به ادعای خدایی از آدمی افتاد

                                        بساط سِحر مرا آب برد و ویران کرد.