" تمام عمر من ویرانی و جنگ   

          من و یک سفره از بی نانی و جنگ

  جدا کی بوده از همدیگر اینها

             غریبی و غم و افغانی و جنگ

                                                               غلام رضا ابراهیمی "

حیف شد دوباره ندیدمش که بگویم :

   غریبی و غم و افغانی و جنگ

                  و حتی جای باران ، بارش سنگ

   بجای نان و گندم،مین و وحشت

                  به از سنگینی تاوان این ننگ

  که ایرانی چنین ،ویران سرا شد 

                 کنام درد و هذیان، رنگ و نیرنگ......