به دار قالی زلف کجی ،شکن به شکن

نه آهویی نه ترنجی ، به بند و زنجیری    

                             ز تار و پود گره خورده بسته گردن من

به عکس روی تو در آب چشم شب بستم

                             امید دیدهء خود را به بوی پیراهن

نه یوسفی تو که از چاه شب برون آیی

                           نه شعله ای که بیفتی به جان این خرمن

مرا تو بی سببی نیستی ، مسبب من

                           به نیست بودن من بی سبب مزن دامن

به حکم توست اگر لاف عقل می بافم

                          به پای من گرهی هست و دست توست رسن

به جام و باده مخوان حکم دست من ، ساقی

                          به دام و دانه مزن راه امن من ، رهزن. 

وقتی زیر چشمی نظری می کنی و خودم رو میزنم به ندیدن ،

کوچه علی چپ تو اگه خاکیِ و بارون خورده 

بهترین جای فرار میتونه باشه.