پيداست چاه گم شده در هاي وهوي باد

پيداست خاك مثل كفن پيچ مي خورد

                                  در انحناي مستي زنگوله هاي شـاد

گردي نشسته بر سر و روي مسافران

                                  تا برده ياد يوسف گم گشته را ز يـاد

چشمم به راه پيرهني رو سفيد شد

                                 از امتحان سخت غمي غير دوست ، داد. 

                                     دست سمج بهانه اي تكراري

گيج از حركات پيچ در پيچ تو ام

                                     شبگردي و مست كوجه و بازاري

گردي نه به دامنم نشست از قدمت

                                     ني پنجره اي باز شد از ديواري

رسوايي من نه پاي بي پردگي است

                                    مي خوانيم از نگاه من پنداري! 

چشم خواب آلوده را بوي علف             در هواي درد تو بيـــــــدار كرد

مهرگان ما بهاي خون توست               زين تطاول ها خزان بسيار كرد

يا از آن جوش و خروش تاكِ تر               كز جفا انــــدر خم خمــار كرد

دست من كي مي رسد بر پاي دوست    تا به زنجيرم خيــال يــار كرد

بوي نان تـازه را دستي حقيـر               شعله ها بر جان گندمزار كرد

بار سنگين غمت دستاس شد             قصد جان شانـه هاي زار كرد

خون تو در برگهـايم سبـــز بـود              سوگ تو پـاييز را تكـرار كــرد.