لب پياله كه اسباب عيش مستان بود         شبانه مست شد و از دل و دماغ افتاد

شكست شيشهء عمر شراب صد ساله       ميان ديده و دل يك شبه نفــاق افتــاد

كسي نيامده رفت و به سادگي گم شد       به پيچ كوچهء تاريك بي چـــــراغ افتـاد

و اتفـــــــاق چنــــان قالب پنيــري بــود          كه ناچشيده دمي از نوك كلاغ افتـــاد 

و هزاران هزار تو در تو              مثل پيچك به پاش مي پيچد

وقت سر دادن هزار آوا            روي عرشت صداش مي پيچد

مي دود تا به جاي پارهء سي     نقش سي پارهء تنت باشد

تكٌهء پازل دلت خالي ست           به خيال تو پاش مي پيچد

آسمان و زمين و گهواره        گور هم گرم پيچ و تاب تو است

از همان روز كز دلت جا ماند         زير باران دعاش مي پيچد

مثل يك شاه مهرهء بي سر        روي يك صفحهء پر از سرباز

در شب چهارخانه هاي سياه     تا سحر گريه هاش مي پيچد.