مرا كه با تو به بيراهه اي شريك شدم           كه راه خانهء خورشيد را ز من دزديد

مرا تو بي سببي بيت بيت شعر شدي          و وزن بودن تو ترس شانه هايـم بود

تحملي كه مرا از ميــــان راه بـــــريد              بهانه اي كه تو را در شبي سياه ربود

دليــــل آمدنت مثل روز روشن بـــود               و من به معجزه اي تازه فكر مي كردم

عصا شكسته و دريا به خشم آمده است         و دستهاي تو را در سراب گم كردم.

                                                    موذني كه به وقت نماز مي زده است

به شاخه هاي وجودم چه گرم مي پيچد

                                                   كه طعنه بر نفس سرد باد دي زده است

پيـــــاله پشت پيــــــاله صواب مي بارد

                                                  از آن اقامه كه با چنگ و عود و ني زده است

كجا قضا كنم عمري كه بي تو سر شده را

                                                 سحر به كوچهء در خواب مانده كي زده است!

وان يوسفي كه پاش به چاه دلم رسيد              حتي مرا به نيم نگاهي نمي خرد

دستي شبي ز خويش برونم نمي كشد             غم پرده هاي باور ما را نمي درد

مقصود شرح مسئلهء باد و برگ نيست                بگذار باد از سر اين باغ بگــــذرد

                                                   ............

بگذار باد دست به زنجيـــر در كشد                 يا چادر سياهي شب را به سر كشد

فرقي به حال خانهء خالي نمي كند                  بگذار قاصدك به خيالش خبر كشد!