کار از آخر غروب گذشت             کارد بر استخوان روز رسید

بام پر شد ز شوم نامۀ بوم              داغ بست از تب ، آفتابِ امید

                                       ♠

شهر پر بود از صدایی دور            به بلنــدای سبـــز گلدستـه

باز تکرار موج بی هدفی               آسمان گنبـدیست سر بسته

                                       ♣

چکمه های سیاه ناشنوا                 لب جویی که بوی خون می داد

ظهر خرداد ماه تیرآلود                 خبری شوم از جنون می داد

                                       ♦

دست برگشته بودُ رو شده بود       نقش سربازهای سَرخورده

آخر بازی جوانی ما ...                  بی بیٍ قلبــهای دل مـرده

                                       ♥

خنده ای شوم زد که دستت را         با همه دستپاچگی خواندم

گفت این بار نوبت نَرَس است        حاکم دست بعد هم ماندم.

اين روزها مكرر از قتل عام تو مي شنوم گلبرگ

             -و تو همان بودي كه در حوض نقاشي خانه

                                مذبوحانه مرگ را پس مي زدي

                        و تنها راه اتصال تو به روشني

                                همان باريكهء خون آلودي بود كه بوي ترس مي داد .-

  چرا در نامطبوع ترين زمان ممكن زميني شدي

       آنجا كه تو را در امكان حدوث ، فلسفه مي بافتم

بگذار تصور كنند تصويرت در آينه ذهن زني خوشنام شكل گرفت

مي داني آن مرد كه تو را از آب گرفت هرگز به آب نداده بودت

                                   مبادا كه ترك بردارد چيني نازك ...

   حتي از آبروي نيل خواهم گذشت

         چه برسد به آبروي خدايي كه نمي دانست جعبهء مداد رنگي چند رنگ دارد

    و تو بوي شير را

                       در لابلاي خطوط شكستهء آغوشم

                                                                   به خاطر خواهي سپرد.

 

 

 

         

         

پايان تلخ رابطه را گوش واره هست                      تا با فرونشاندن اشكي هدر شود

يا بغض مانده در قفسي تنگ بشكند                    هر شب دوباره شانهء ديوار،تر شود

پنهان من،تو را به نوشتن چه حاجتست                آنجا كه من تمام تو را خوب  از برم

چيزي از آفتاب رخت كم نمي شود                       در دل بمان كه حرمت خورشيد مي خرم

تو دستمايهء قلمم نيستي كه باز                         با هر چه ناخدا و خدايي بناممت

يا اشتراك تلخ خبروار باشي و                              هر روز صبح ،وقت دويدن ،بخوانمت

در من اميد بودن تو شعر تازه اي                          با وزن گنگ و الكن ترديد و باور است

در ازدحام كوچهء بن بست ،خامشي                    از واژهء مكدر تكرار ، بهتر است.

بازیچه ای که حلقه بازی به دست توست                وقتی به دور خانـــــه تو چرخ می زنم

برگردنم به ملعبـــه بندی ست از غمـــت                 کز شوق چون شکر قدح تلخ می زنم

تشخیص خیر و شر چو تو در کار می کنی              باریست کز کشیدن آن پای می کشم

دستی که کاسه می شکند آشنا تر است             رخت از هوای خانه به آن جای می کشم.