تفنگ دسته نقـــره ات رو برادر               هزارون سال پیش از این فروختی

نشستی ورد بارون ساز خوندی             نگاهت رو به دست ابرا دوختـی

از ابرا جای بارون سنگ بـارید                  و لیلی سنگســـار غیرتت شد

و سقف خونت ازغم چکّه می کرد          رجز خوندن تو مسجد عادتت شد

به موی خواهرت آتش کشیدند              به گَلّــَت گرگ زد درخواب بـودی

و خورشید از عزا شب را به تن کرد         هنوز انـدر خـم مهتـــاب بـــودی

بهار اینبــــار آمــــد تا بمـانـــــد                تگرگِ مرگ بر نوشاخــه ها زد

عروس خون بس پیر زمستون                بهار عمــرشو در خونبـــها  زد

به خون در حجله غلتید و ندیدی             به غم با گریه خندیـد و ندیدی

طناب دار شد گیس بلنــدش                 به دورش تنگ پیچید و ندیـدی

قبای ترمه درمونش نمی شد                 و لاله کاسه گردونش نمی شد

مصیبت نامهء شام غریبـــون                 دوای جسم بی جونش نمی شد

"میگن اسبت رفیق روز جنگِ                 مو می گویم از او بهتر تفنگِ"

تفنگت که نباشه یک بیابون                  بـرات انــــدازهء زنــــــدون تنگِ

"سوار بی تفنگ قربی نداره                  سوار وقتی تفنگ داره سواره"

برادر اسبتو زین کن که این دشت            از این غــم تا قیــامت داغـدارـ

چراغِ سنگ خوردت دادِ بی داد                شقایق های مردت دادِ بی داد