سهراب کُشی صفحهء تاریـــخ سیاهی                    از دفتر سـی پارهء عمـر پدران است

میراث من و توست که پیچیده چنان بند                   بر پای زبان بستهء مردان جوان است

داغی ست که بر تارک پیشانی این خاک                 بر قلّهء خاموش دماونــد نشان است

پامــال غــــرور و طمـــع مــار بــــدوشـان                  نه نوش نه دارو نه زمان مرهم آن است

خون میچکد از دشنهء شب بر تن خورشید            هر روز در این دشت سیاووش کُشان است

"خاک پدران است که دست دگران است"               تا بود چنین بوده و تا هست چنان است.

                                                                        تقديم به مادر داغدار سهراب اعرابي