مرا كه با تو به بيراهه اي شريك شدم           كه راه خانهء خورشيد را ز من دزديد

مرا تو بي سببي بيت بيت شعر شدي          و وزن بودن تو ترس شانه هايـم بود

تحملي كه مرا از ميــــان راه بـــــريد              بهانه اي كه تو را در شبي سياه ربود

دليــــل آمدنت مثل روز روشن بـــود               و من به معجزه اي تازه فكر مي كردم

عصا شكسته و دريا به خشم آمده است         و دستهاي تو را در سراب گم كردم.