يا بغض مانده در قفسي تنگ بشكند                    هر شب دوباره شانهء ديوار،تر شود

پنهان من،تو را به نوشتن چه حاجتست                آنجا كه من تمام تو را خوب  از برم

چيزي از آفتاب رخت كم نمي شود                       در دل بمان كه حرمت خورشيد مي خرم

تو دستمايهء قلمم نيستي كه باز                         با هر چه ناخدا و خدايي بناممت

يا اشتراك تلخ خبروار باشي و                              هر روز صبح ،وقت دويدن ،بخوانمت

در من اميد بودن تو شعر تازه اي                          با وزن گنگ و الكن ترديد و باور است

در ازدحام كوچهء بن بست ،خامشي                    از واژهء مكدر تكرار ، بهتر است.