کار از آخر غروب گذشت             کارد بر استخوان روز رسید

بام پر شد ز شوم نامۀ بوم              داغ بست از تب ، آفتابِ امید

                                       ♠

شهر پر بود از صدایی دور            به بلنــدای سبـــز گلدستـه

باز تکرار موج بی هدفی               آسمان گنبـدیست سر بسته

                                       ♣

چکمه های سیاه ناشنوا                 لب جویی که بوی خون می داد

ظهر خرداد ماه تیرآلود                 خبری شوم از جنون می داد

                                       ♦

دست برگشته بودُ رو شده بود       نقش سربازهای سَرخورده

آخر بازی جوانی ما ...                  بی بیٍ قلبــهای دل مـرده

                                       ♥

خنده ای شوم زد که دستت را         با همه دستپاچگی خواندم

گفت این بار نوبت نَرَس است        حاکم دست بعد هم ماندم.